Filia nr 4,
Bytom – Stroszek,
ul. Ks. Prymasa A. Hlonda 37

 

DKK „Mozaika” powstał w 2011 roku. Jego działalność adresowana jest głównie do czytelników dorosłych.
W spotkaniach, które odbywają się cyklicznie (co 2 miesiące) biorą udział mieszkańcy Stroszka i osiedla „Na Wzgórzu”.
Tematyka omawianych książek jest bardzo różna. Proponujemy naszym klubowiczom zarówno poczytne książki beletrystyczne, jak i ciekawe reportaże, literaturę faktu oraz literaturę podróżniczą. Jesteśmy jednak klubem elastycznym, otwartym na propozycje książkowe naszych czytelników.


spotkanie: październik 2019

W dniu 24.10.2019 odbyło się ostatnie w tym roku spotkanie DKK Mozaika. Tematem dyskusji była książka ”Chłopiec na szczycie góry” J. Boyne’a, autora bestsellerowego „Chłopca w pasiastej piżamie”. Głównym bohaterem książki jest kilkuletni chłopiec Pierrot, mieszkający razem z rodzicami oraz swoim ukochanym psem D'artanianem w Paryżu. Jego serdeczny przyjaciel, niemy Anszel, potrafi pisać wspaniałe opowiadania. Chłopak jest Żydem, nie przeszkadza to jednak chłopcom we wspólnych zabawach. W wieku siedmiu lat Pierrot zostaje sierotą i trafia do domu dziecka, prowadzonego przez dwie siostry. Po pewnym czasie odnajduje go w nim ciotka Beatrix i zabiera do siebie. W czasie podróży do Austrii chłopca spotyka wiele przykrych sytuacji (chłopcy siedzący z nim w przedziale wyjadają mu kanapki a oficer na peronie wgniata mu dłoń w posadzkę). Kiedy jednak wreszcie dociera do Berghofu, Pierrot jest pełen nadziei, że zacznie w nim nowe życie. Dopiero po pewnym czasie dowiaduje się, że położona na wysokiej górze rezydencja należy do samego Adolfa Hitlera, a on sam zaś zostanie podstępem wciągnięty w rodzące się imperium zła. Przywódca Niemiec pozwala chłopcu uczestniczyć w spotkaniach, które mają miejsce w Berghof oraz wpaja mu swój światopogląd. Pierrot nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest tylko zabawką w jego rękach. Ufa mu bezgranicznie, a wszystkie prywatne odznaczenia, nagrody i mianowania oficerskie bierze całkiem serio. W oczach innych niemieckich żołnierzy jest tylko maskotką Hitlera. Ich kpiny wywołują w chłopcu ogromną agresję, którą wyładowuje na służbie i kolegach w szkole. Nie okazuje również szacunku swojej ciotce oraz staje się donosicielem. Wpatrzony w Fuhrera potrafi też zdradzić swoich najbliższych, którzy tak go kochali, a nawet wyrzec się swojej przyjaźni z Anszelem. Przez wszystkie zabiegi Hitlera chłopak z czasem zatraca swoją dziecięcą niewinność, zaś na jej miejscu pojawia się wyrachowanie. Bardzo dużym ciosem dla Pietera (chłopak zmienił francuskie imię) jest porzucenie go przez jego opiekuna podczas ucieczki z willi pod koniec wojny. Chłopak zostaje zupełnie sam. Gdy miasto zostaje przejęte przez aliantów, Pieter w mundurze Hitlerjugend trafia do obozu jako jeniec wojenny. Zwolniony tuła się po Europie, by w końcu trafić do Paryża, miasta w którym się wychowywał, a które opuścił wiele lat temu. Książka wywołała sporą dyskusję. Jednym klubowiczom przypadła do gustu, innym nieco mniej. Ci, którym się podobała potraktowali ją jako powieść poruszającą, skłaniającą do refleksji, pokazującą jaki wpływ na nas i na nasze losy mają inni ludzie oraz jak często jesteśmy poddatni na wpływy innych. Boyne w swojej książce w doskonały sposób pokazuje nam jak zmienia się dziecko, z natury dobre i niewinne, postawione w obliczu wojny i zła.

Wszyscy klubowicze byli jednak zgodni co do faktu, że książka wywarła na nas nieco mniejsze wrażenie niż „Chłopiec w pasiastej piżamie”.


spotkanie: czerwiec 2019

W dniu 13.06.2019 odbyło się kolejne spotkanie DKK Mozaika. Tym razem dyskusja dotyczyła książki J. S. Margot: „Mazel tow. Jak zostałam korepetytorką w domu ortodoksyjnych Żydów”.

Margot jako studentka poszukiwała pracy. Jedno z ogłoszeń dotyczyło pomocy w odrabianiu lekcji u czwórki rodzeństwa. W ten sposób znalazła się w domu państwa – nowoczesnych, ortodoksyjnych Żydów. Pomimo początkowych trudności, państwo Schneider przyjęli do pracy zbuntowaną, pewną swych racji studentkę, do tego ateistkę, związaną wówczas z Persem. Lata, które Margot spędziła u rodziny Schneiderów w bardzo ich do siebie zbliżyły oraz zaowocowały długotrwałą przyjaźnią, oraz nauczyły wzajemnego szacunku i wyrozumiałości. Dziewczyna poznała obyczaje i tradycje judaizmu. Poznała również wartość rodziny, gdzie liczy się rozmowa oraz wspólne spędzanie czasu, gdzie wszyscy się wspierają się i są dla siebie ważni. Nie mniej ważny jest również szacunek dla starszych. Rodzina, która przygotowuje dzieci do życia we współczesnym świecie, stawiając na edukację oraz naukę języków obcych.

Książka ta jest powieścią o zderzeniu kultur, ale także o wzajemnej akceptacji i zrozumieniu. Jest dowodem na to, że nawet zamknięte społeczności potrafią okazać się tolerancyjne. Naszym zdaniem warto przeczytać. Polecamy!


spotkanie: kwiecień 2019

W dniu 11.04.2019 r. odbyło się spotkanie DKK „Mozaika”, na którym omawiana była książka Heather Moris pt.:” Tatuażysta z Auschwitz”. Jest to oparta na faktach historia miłości dwojga ludzi, która narodziła się w najtrudniejszych warunkach, jakie można sobie wyobrazić, a mianowicie w czasach wojny.

Lale Sokołow by ocalić swoją rodzinę, odpowiada na obwieszczenie i zgłasza się na ochotnika do pracy w Niemczech. Wraz z wieloma Żydami ze Słowacji trafia do obozu koncentracyjnego, w którym jest świadkiem bestialskich poczynań Niemców. Postanawia jednak przeżyć to piekło. Wyjątkowo bystry umysł oraz znajomość kilku języków pomaga mu w zamianie ciężkiej pracy fizycznej na posadę obozowego tatuażysty. Jego zadanie polegało na tatuowaniu numerów nowo przybyłym do obozu, zarówno mężczyznom, kobietom jak i dzieciom…

Swoją miłość - Gitę- poznaje, gdy pewnego dnia stoi ona w kolejce po swój obozowy numer. Lale Sokołow zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Już wtedy obiecuje sobie, że ją uratuje. Jako, że dzięki wykonywanej pracy ma ciut lepszą pozycję w hierarchii obozowej, próbuje pomóc i choć trochę ulżyć współwięźniom w niedoli, zdobywając dla nich jedzenie czy lekarstwo. Uczucie Lalego i Gity powoli rozkwita, przeplatając się wzajemnie z okrucieństwem obozowego życia. Obydwoje przeżywają ten straszny czas, a Lale u kresu swojego życia opowiada światu swoją historię, oddając w ten sposób hołd wszystkim więźniom obozu.

Dzieło H. Morris znalazło zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Kilka wątków historycznych budzi zastrzeżenia badaczy z Centrum Badań Muzeum Auschwitz, m in. błędne trasy, chronologia oraz niektóre fakty. Nam mimo to jednak książka bardzo się podobała. Im bardziej zagłębiamy się w lekturę, tym wyraźniej widzimy, że ocalenie Sokołowa przestaje być dziełem przypadku, a staje się zasługą jego pewnej strategii. Wie z kim porozmawiać, komu przytaknąć. Najważniejsze jest jednak to, Lale, wrzucony w sam środek piekła, pozostaje człowiekiem, a sama książka ta jest dowodem na to, że uczucie między dwojgiem ludzi może zrodzić się w każdych warunkach.


spotkanie: styczeń 2019

W dniu 17.01.2019 odbyło się pierwsze w tym roku spotkanie DKK Mozaika.
Tym razem dyskusja dotyczyła książki Rebecci Johns pt.: „Hrabina. Tragiczna historia Elżbiety Batory”

Elżbieta Batory, o której mówi się dzisiaj jako o najsłynniejszej seryjnej morderczyni tamtych czasów, nazywana była również Krwawą Hrabiną oraz Wampirzycą z Siedmiogrodu.

Oskarżano ją o najpotworniejsze zbrodnie. Miała ona czerpać przyjemność z torturowania oraz mordowania służących, wobec których wykazywała się niespotykanym okrucieństwem. Legenda głosi, że kąpała się również w ich krwi, by zachować młodość i urodę, a w podziemiach jej zamku pełno było rozkładających się ciał, których nie nadążano grzebać. Ostatecznie Elżbietę Batory skazano na zamurowanie żywcem w wieży čachtickiego zamku.

Książka ma formę listów Hrabiny do syna, w których wspomina swoje dzieciństwo i wczesną młodość. Przedstawia swoją drogę do małżeństwa, macierzyństwa oraz zajęcia roli pani domu. Ukazuje, jak z dziecka stała się silną, surową kobietą i jaki wpływa na to miał jej mąż. Stopniowo ujawnia się jej prawdziwe, pełne brutalności oraz bezwzględności oblicze. Sama Elżbieta jednak do końca nie widzi w tym nic złego. Mało tego- uważa się za dobrą, sprawiedliwą panią, która została zmuszona przez okoliczności do takiego a nie innego zachowania.

Autorka w swojej książce koncentruje się na psychologicznej stronie osobowości Hrabiny Batory. Nakreśla portret kobiety pozornie silnej, która jednak chowa swoje obawy i lęki torturując służące oraz odsłania motywy jakie nią w tamtej chwili kierowały. Na pierwszy rzut oka nie ma w niej nic co mogłoby budzić litość lub cień sympatii. Do końca pozostaje wyrachowana, nawet w celi śmierci nie przyznając się do popełnionych zbrodni.

Ile prawdy jest w tej ponurej legendzie? Czy hrabina rzeczywiście była bezwzględną morderczynią czy też może padła ofiarą wyrafinowanej politycznej intrygi i chciwości krewnych?
Serdecznie zachęcamy do przeczytania powieści, która jest naszym zdaniem ciekawa i wciągająca do ostatniej strony.


spotkanie: październik 2018 

W dniu 18.10.2018 odbyło się kolejne spotkanie klubowiczów DKK Mozaika. Tym razem omawialiśmy książkę Hannah Kent pt. "Skazana". Inspiracją do jej powstania była prawdziwa historia oskarżonej o współudział w morderstwie Agnes Magnúsdóttir będącej ostatnią osoba w Islandii, na której wykonano wyrok śmierci. Kobieta usłyszała wyrok śmierci w 1829 roku, czyli w czasie, gdy w Islandii nie było jeszcze więzień, oskarżonych natomiast wysyłano za granicę, gdzie byli przetrzymywani a często również zabijani. W przypadku Agnes stało się jednak inaczej. Władze ustaliły, że egzekucja zostanie wykonana na terenie Islandii. Ponieważ na egzekucję jednak trzeba było trochę poczekać dla skazanej musiano znaleźć miejsce, w którym mogłaby się do niej przygotować. Tym sposobem Agnes Magnúsdóttir zamieszkała z rodziną islandzkiego urzędnika państwowego. „Skazana” opowiada o tym jak przebiegały wspólne losy ludzi mieszkających pod jednym dachem z morderczynią oraz jak zmieniały się w tym czasie ich wzajemne relacje. Gdy Agnes trafiła do gospodarstwa Jóna Jónssona, zarówno jego żona, jak i dwie córki nie są tym faktem zachwycone. Jednak im więcej czasu z nią spędzają, wykonując codzienne prace, ale również rozmawiając, tym bardziej zmienia się ich stosunek do tej kobiety. Również młody wikariusz Tóti, wybrany przez Agnes na duchowego opiekuna, próbuje do niej dotrzeć i dowiedzieć się co naprawdę wydarzyło się w dniu, w którym straciło życie dwóch mężczyzn. Im lepiej poznaje skazaną, tym bardziej wątpi w jej winę. Książka Hannah Kent jest bardzo klimatyczna i spokojna. Autorka bardzo realistycznie opisała w niej piękno islandzkich krajobrazów oraz życie ówczesnych ludzi zamieszkujących ten kraj. Bardzo fajne jest również to, że całą opisaną historię poznajemy z różnych punktów widzenia, w tym również ze strony samej skazanej. Naszym zdaniem książka warta jest polecenia.


spotkanie: czerwiec 2018
W dniu 21.06.2018 odbyło się spotkanie klubowiczów DKK Mozaika. Omawialiśmy zbiór reportaży Igora T. Miecika pt. : „14:57 do Czyty. Reportaże z Rosji”. Autor swoją pracę dziennikarską zaczynał w „Gazecie Wyborczej”, pracował również dla „Przekroju” oraz „Polityki”, a w 2008 roku dołączył do „Newsweek Polska”. Specjalizuje się w tematyce historycznej i społecznej, w szczególności zaś zajmuje się problematyką rosyjską. „14:57 do Czyty. Reportaże z Rosji” jest jego debiutem książkowym. Miecik pokazuje w swoich reportażach inne oblicze współczesnej, pełnej skrajności Rosji. Czytając poszczególne rozdziały książki, a jest ich dwanaście, poznajemy różne historie i dramaty ludzkie. W pierwszym rozdziale autor zabiera nas w podróż koleją transsyberyjską. Opisuje w nim podróż, ludzi i ich rozmowy oraz warunki w pociągu, będącym czasami jedynym środkiem komunikacji, który umożliwia dotarcie do celu. Dzięki reportażom poznajemy również Rosję od strony zwykłych ludzi przy ich ogromnych tragediach. Możemy przeczytać m in. o rodzinach marynarzy, którzy zginęli w katastrofie okrętu podwodnego „Kursk” oraz tragedii rodzin dzieci, które zginęły w zamachu terrorystycznym w szkole w Biesłanie. Poznajemy też historie mniej znane jak choćby historia słynnego domu w Moskwie, gdzie mieszkali m in.: Tuchaczewski, Żukow, Litwinow, Rykow i wiele innych znanych postaci. Dziś również mieszka tam elita. Mieszkanie po Tuchaczewskim zajmuje dyrektor McDonald’s. W jeszcze innym reportażu poznajemy historię więźniarek zmuszanych do udziału w wyborach miss. Była to forma resocjalizacji, gdzie można wygrać np. szampon do włosów, gdyż nagroda w postaci perfum została skonfiskowana z racji zawartości alkoholu. Książka ta jest naszym zdaniem dobra i warta przeczytania. Autor pozostawia nam miejsce na własne przemyślenia, nie komentując w żaden sposób przedstawionych wydarzeń. Książkę polecamy zarówno miłośnikom reportaży, jak i ludziom ciekawym otaczającego ich świata.


spotkanie: marzec 2018
W dniu 22.03.2018 odbyło się kolejne spotkanie DKK Mozaika, na którym omawialiśmy książkę Doris Lessing pt.: „Piąte dziecko”. Jest to książka niezbyt gruba, napisana prostym językiem, w której jednak jest zawarte mnóstwo treści. Opowiada historię małżeństwa – Harriet i Dawida, którzy poznają się na przyjęciu firmowym. Bardzo różnią się oni od rówieśników swoim spojrzeniem na życie a ich najważniejszym celem jest duży dom oraz liczna rodzina.

Wkrótce ich marzenie spełnia się, mimo trudności finansowych kupują wymarzony dom a na świat przychodzą kolejne dzieci. Rodzina wydaje się bardzo szczęśliwa dopóki nie rodzi się tytułowe „piąte dziecko”. Przyjście na świat Bena dramatycznie zmienia szczęśliwe życie całej rodziny. Jest on dzieckiem nadpobudliwym, bardzo rozwiniętym fizycznie, zwinnym i szybkim a jednocześnie opóźnionym w rozwoju umysłowym, zagrażającym innym domownikom i wymagającym nieustannej uwagi. Rodzina nie potrafi zaakceptować jego osoby. Zostaje odrzucony głównie przez ojca, który nie uważa go za swego syna. Jedynie matka kocha go miłością bezwarunkową. Ben w poczuciu odtrącenia znajduje swe miejsce w życiu wśród gangu młodocianych przestępców. Włócząc się z nimi po okolicy bierze udział w bójkach ulicznych i coraz bardziej oddala się od rodziny, która wkrótce ulega rozpadowi.
Powieść „Piąte dziecko” nie jest lekturą łatwą i przyjemną. Uświadamia nam, że życie potrafi nas różne zaskoczyć i nie do końca mamy wpływ na to, co przyniesie los. Przedstawia nam również problemy, z jakimi musi zmierzyć się każda rodzina, w której rodzi się niepełnosprawne dziecko, odmienne od rówieśników chociażby tylko swym wyglądem. Czytając książkę, skłaniamy się też ku refleksji na temat relacji matki z dzieckiem. Miłość matki na ogół jest tak silna, że skłonna jest ona do wszelkich poświęceń, nawet takich jak w przypadku Harriet, która wybiera opiekę nad nienormalnym Benem, porzucając w ten sposób czwórkę w pełni zdrowych i wciąż małych dzieci.

„Piąte dziecko” jest lekturą smutna, ale naszym zdaniem wartą przeczytania. Jeśli ktoś chciałby się dowiedzieć jak dalej potoczyło się życie odmieńca Bena polecamy kontynuację książki pt.: „Podróż Bena”.

A na kolejne spotkanie zapraszamy 28 czerwca 2018. Omawiać będziemy książkę Igora T. Miecika pt.: „14:57 do Czyty. Reportaże z Rosji”

 

spotkanie: październik 2017
W dniu 12.10.2017 roku odbyło się kolejne i ostatnie w tym roku spotkanie klubowiczów DKK „Mozaika”.

Tym razem omawialiśmy książkę Edwarda Kleina pt.: „Klątwa Kennedych”.

Bohaterami, jak sam tytuł mówi, są członkowie jednej z najsławniejszych rodzin świata.

Autor książki Edward Klein po przeprowadzeniu wielu rozmów z ludźmi, którzy do tej pory milczeli oraz po dotarciu do materiałów archiwalnych i prywatnych dokumentów stara się zrozumieć istotę fatum ciążącego na rodzinie Kennedych.

Opowiada on historię ludzi władczych, bogatych oraz niezwykle inteligentnych.

Opisane w książce zdarzenia przedstawiają, jak klątwa Kennedych wywodzi się ze wspólnego dla niemal wszystkich irlandzkich emigrantów, doświadczenia biedy i upokorzenia i jak spowodowała obsesyjną żądzę władzy i panowania nad innymi za cenę nieprzestrzegania jakichkolwiek zasad moralnych.

W książce przedstawione są sylwetki siedmiu osób z rodziny Kennedych i każda z nich jest przykładem na to, że klątwa jest wynikiem zderzenia ich rojeń o wszechmocy - to znaczy pozwalania sobie na takie postępowanie, które innym nie uszłoby na sucho - z twardymi, zimnymi realiami życia.


Z całą pewnością jednym z najsłynniejszych dramatów owej rodziny było zabójstwo prezydenta Kennedy’ego. Ostatnia z tragedii rozegrała się w 1999 roku, gdy w katastrofie samolotowej zginął John F. Kennedy Junior, syn zamordowanego prezydenta, wraz z żoną i jej siostrą.

Czy nad słynną rodziną jednak rzeczywiście ciąży klątwa? Czy nie jest tak, że członkowie tej rodziny uważali się za postacie szczególne - wszechmocne i godne uwielbienia, postrzegali siebie jako małych bogów, którym nic nie grozi? Pewne jest to, że rodzina ta była naznaczona licznymi tragediami.

Serdecznie zapraszamy do przeczytania książki, aby wyrobić sobie własne zdanie na temat klątwy.

Zapraszamy również na kolejne spotkanie klubowiczów, które odbędzie się 18 stycznia 2018 o godz. 12:00

Omawiać będziemy książkę Doris Lessing pt.: „Piąte dziecko”.


 

spotkanie: czerwiec 2017
W dniu 14.06.2017 roku odbyło się ostatnie przedwakacyjne spotkanie klubowiczów DKK „Mozaika”.
Dyskutowaliśmy o książce R. Feynmana pt.: „A CO CIEBIE OBCHODZI, CO MYŚLĄ INNI?”
Książka ta jest kontynuacją innej pozycji autora, a mianowicie : „Pan raczy żartować, panie Feynman!” i raczej od tej książki proponujemy zacząć spotkanie z tym jednym z wybitniejszych fizyków XX wieku.
Richard Feynman , laureat Nagrody Nobla nosił w sobie cechy nie tylko genialnego naukowca, ale również niebanalnego, barwnego człowieka.
Książka „A co ciebie obchodzi, co myślą inni?” ma nieco poważniejszy charakter niż jej poprzedniczka. Chociaż i w niej Feynman nadal ujmuje poczuciem humoru.
Dzieli się ona na kilka części, z czego pierwsza część mówi o ważnych chwilach oraz osobach w życiu fizyka, m in. o ojcu, który zaszczepił w nim ciekawość świata, oraz o jego pierwszej wielkiej miłości - Arlene- od momentu jej poznania, zaręczynach, chorobie, ślubie aż po jej śmierć po zaledwie kilku latach.
W części tej poznamy również historię pobytu Feynmana w Japonii , gdzie uparł się, by nocować w tradycyjnej japońskiej zagrodzie oraz opowieści o spotkaniu z parą królewską w Brukseli. Bardzo ciekawe są również listy do kolejnej żony, pisane podczas pobytu Feynmana na konferencji z teorii grawitacji, odbywającej się w Warszawie w 1963 roku.
Wynika z nich, że Feynman szybko wyrobił sobie pogląd na fizykę i fizyków w Polsce. Według niego dziedzina ta jest martwa, na konferencji wygaduje się brednie a polscy naukowcy to tumany. W Warszawie zaskakuje go jeden z budynków- Pałac Kultury i Nauki. W liście do żony pisze: „Kochanie, jest niesamowity! Nie mam pojęcia, jak go opisać. To najbardziej zwariowana potworność na ziemi!"
Druga część książki opisuje nam zaangażowanego fizyka w prace komisji badającej przyczyny katastrofy promu NASA. Feynman przedstawia zarówno aspekty merytoryczne, jak organizacyjne pracy komisji. Część ta zwiera opisane m in. metody przeprowadzania badań dotyczących potencjalnych przyczyn katastrofy, rozmowy z mechanikami, doświadczenia przeprowadzane przez Feynmana oraz jego raport wykonany niezależnie od prac komisji.
Na końcu książki umieszczono przemówienie fizyka, wygłoszone podczas jesiennej sesji National Academy of Sciences w 1955 roku.
Na spotkaniu klubowicze z pasją dzielili się ciekawostkami o Feynmanie wyczytanymi w innych jego książkach.
Omawiana pozycja natomiast jest według nas doskonałą lekturą dla tych, którzy nie przepadają za naukami ścisłymi i pozwoli nam przełamać stereotypy, że fizycy są nudni i nie ma o czym rozmawiać.
Serdecznie polecamy!
Zapraszamy również na kolejne spotkanie klubowiczów, które odbędzie się 28 września o godzinie 12:00, a omawiać będziemy książkę pt.: „Klątwa Kennedych” Edward Kleina


spotkanie: kwiecień 2017
Dnia 20 kwietnia odbyło się kolejne spotkanie klubowiczów „DKK Mozaika”. Tym razem dyskutowaliśmy o książce Mariny Lewyckiej pt.: DWA DOMKI NA KÓŁKACH”. Książka jest przedstawiona jako słodko-gorzka komedia. Głównymi bohaterami jest grupka imigrantów z różnych stron świata, zajmująca się zbiorem truskawek na polach w hrabstwie Kent. Mieszkają oni w przyczepach kempingowych w pobliżu miejsca pracy. Przyczepę „damską” zajmują: dwie Polki - Jola, drobniutka przywódczyni gangu, lubiąca dyrygować innymi oraz jej bratanica, bardzo religijna Marta, która uwielbia gotować zupę z dziko rosnących grzybów. Obie kobiety dzielą swe lokum z dwiema Chinkami i Ukrainką Iriną, pragnącą doszlifować swój angielski i zakochać się w prawdziwym romantycznym Angliku. Drugą przyczepę zajmowali panowie: Tomasz - fan Boba Dylana, Andriej - syn górnika, podkochujący się w Irinie, Vitalij - pragnący się wzbogacić król nowego świata „mobilfonów” oraz Emanuel - religijny osiemnastolatek z Malawi, szukający w Anglii swojej siostry. Nasi bohaterowie mają bardzo przyziemne marzenia. Podczas swego pobytu w obcym kraju muszą zmierzyć się z brytyjskim prawem, nieuczciwymi pracodawcami i uzbrojonym szefem miejscowego gangu. Biorąc do ręki tę książkę nasuwa się pytanie, jak w takich warunkach poradzą sobie bohaterowie oraz czy uda im się spełnić swoje marzenia i odnaleźć szczęście?

Nas Klubowiczów książka ta lekko rozczarowała, ale jeśli chcecie wyrobić sobie własne zdanie na jej temat, zapraszamy do przeczytania.
Następne spotkanie zaplanowaliśmy na 14 czerwca, godz. 12.00. Będziemy dyskutować o książce Feynman R.: A co ciebie obchodzi, co myślą inni?


spotkanie: luty 2017
W dniu 16.02.2017 odbyło się pierwsze w tym roku spotkanie klubowiczów. Dyskutowaliśmy na temat książek DAVE’A PELZERA: DZIECKO ZWANE „NICZYM” CZYLI DZIECIĘCA WOLA PRZETRWANIA oraz jej kontynuacji pt.: STRACONY CHŁOPIEC CZYLI W POSZUKIWANIU CIEPŁA I MIŁOŚCI.

Jest to książka smutna, trudna i momentami wstrząsająca, w szczególności dla ludzi bardzo wrażliwych.
Dave mając dwanaście lat zostaje dzięki interwencji nauczycieli odebrany maltretującej go matce. W tym momencie zaczyna się jego nowe życie w rodzinach zastępczych. Pani Gold, pracownica społeczna, wspiera go w czasie procesu sądowego o odebranie praw rodzicielskich matce. Chłopak mieszka odtąd w różnych rodzinach zastępczych.   Na swoje szczęście trafia wreszcie do państwa Turnbough, dzięki którym doznaje w końcu ciepła domowego ogniska. Jednak początki jego funkcjonowania w normalnym społeczeństwie nie są łatwe. Zabiegając o sympatię kolegów kradnie dla nich w sklepie słodycze i zabawki. Za swoje przewinienia trafia do więzienia dla młodocianych.   Pobyt w tym miejscu bardzo go zmienia. Chłopak staje się ostrożniejszy w kontaktach z rówieśnikami.    Podejmuje się również różnych prac, by móc się utrzymać, kiedy stanie się pełnoletni. Dzięki książkom rozbudza się w nim także zafascynowanie lotnictwem.

Autobiografia Pelzera na pewno na długo zostaje w pamięci. Podczas lektury cały czas pojawiają się pytania: jak można tak maltretować własne dziecko, głodzić przez kilka dni czy dźgać nożem? Zastanawiające jest również to, dlaczego matka wybrała sobie akurat Dave'a oraz dlaczego ojciec chłopca nie podjął żadnych kroków, aby mu pomóc.
Najważniejsze i godne podziwu jest jednak to, iż pomimo tak strasznych przeżyć Dave jest człowiekiem potrafiącym kochać, któremu udało się założyć własną rodzinę.



spotkanie: październik 2016
Na ostatnim w tym roku spotkaniu DKK „Mozaika” omawialiśmy książkę Michaela Palmera ”Stowarzyszenie Hipokratesa”.

Michael Palmer – podobnie jak jego najpopularniejsi konkurenci po piórze, Tess Gerritsen i Robin Cook, był z wykształcenia lekarzem z ponad dwudziestoletnią praktyką. Początkowo pracował jako internista w szpitalach w Bostonie i Massachusetts, zajmował się także leczeniem uzależnień.

Jego książki zostały przetłumaczone na 35 języków i wydane w ponad 40 krajach świata. Większość z nich trafiła na listy bestsellerów.

Głównym bohaterem ”Stowarzyszenia Hipokratesa” jest doktor Will Grant, znakomity, znany i szanowany chirurg, bez reszty poświęcający się swojej pracy. Czynnie udziela się również na rzecz pacjentów w ramach założonego przez lekarzy Stowarzyszenia Hipokratesa. Wkrótce zostaje wplątany w serię zabójstw dyrektorów prywatnych kas chorych. Sprawa wygląda na zemstę kogoś głęboko rozczarowanego amerykańską służbą zdrowia.

Dochodzenie prowadzi młoda policjantka Pat Moriarty, córka wysokiego rangą oficera policji. Prowadzona sprawa stanowi dla dziewczyny szansę potwierdzenia własnej wartości oraz zdobycia uznania wśród nie do końca przychylnych jej kolegów. Kobieta od początku podejrzewa, że faktyczny motyw serii zabójstw nie ma nic wspólnego z zemstą. Wkrótce zostaje odsunięta od śledztwa, a Will Grant traci prawo wykonywania zawodu. Wspólnie łączą siły, próbując wyjaśnić tajemnicę zbrodni.

Po przeczytaniu książki oraz żywej dyskusji wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że jej fabuła przebiega dosyć standardowo. Nikogo nie zaskoczyło, że główny podejrzany jest niewinny oraz że został w nią wpleciony motyw romansu bohaterów.

Naszym zdaniem również autor książki nie miał dobrego pomysłu na jej zakończenie, czyli jednym słowem końcówka była już mocno naciągana.
Jeśli chcecie sobie wyrobić Wasze zdanie na temat książki zapraszamy do przeczytania.


 

spotkanie: czerwiec 2016
Jako, że jest to ostatnie przedwakacyjne spotkanie DKK Mozaika, postanowiliśmy sięgnąć po literaturę podróżniczą. Tym razem w nasze ręce wpadły książki Tonego Halika: „180 000 kilometrów przygody” i „Z kamerą i strzelbą przez Mato Grosso”.


Tony Halik, a właściwie Mieczysław Sędzimir Antoni Halik – polski podróżnik, dziennikarz, pisarz, operator filmowy, fotograf oraz autor programów telewizyjnych o tematyce podróżniczej. Któż z nas nie zna jego słynnego programu „Pieprz i wanilia”, który ponad 20 lat prowadził razem z żoną.
Antoni już od wczesnej młodości rwał się ku podróżom. Nie ruszył od razu na podbój Amazonii, ale swoje przygody zaczął od lokalnych eskapad.
Najsłynniejszą podróż odbył z żoną Pierette jeepem z Ziemi Ognistej do Alaski. Rozpoczęła się ona w 1957 roku i trwała 1536 dni – przemierzyli 182 624 kilometry i wydali ponad 80 tysięcy dolarów. Zwiedzili wówczas 21 krajów, przekroczyli 140 rzek i bagien, wybudowali 14 mostów i zmienili 8 kompletów opon. Podróżowali w temperaturach od -50 do +60 °C. Na zakończenie podróży za kręgiem polarnym, wbili w ziemię dwie flagi: polską i argentyńską.
Podczas tej wyprawy urodził się ich syn Ozana, który otrzymał swoje imię na cześć Indianina, który uratował Halikowi życie podczas walki dwóch zwaśnionych plemion. Halik uwielbiał Indian, często wśród nich przebywał – zyskał nawet miano białego Indianina.
Wiele lat później Halik, ku swemu zdziwieniu, dowiedział się, iż na trasie jego podróży powstała miejscowość Puente Halik (Most Halika). Jak się okazało podczas jednej z przepraw Tony Halik zbudował most. Dla żartu wbił w ziemię tablicę informacyjną z takim napisem i ruszył w dalsza drogę. Wkrótce potem ludzie zaczęli korzystać z prowizorycznego mostu, ulepszać go, a powstała tam osada przyjęła nazwę, jaką pozostawił po sobie Tony Halik.
Książki Tonego Halika mają nieco inny charakter niż Wojciecha Cejrowskiego, którego też niedawno omawialiśmy na spotkaniu DKK. Halik przedstawia interesujące fakty, snuje opowieści o napotkanych miejscach i ludziach, jednak robi to „na poważnie”, a nie z dużą dawką poczucia humoru jak Cejrowski.
Literatura ta jest jednak fascynująca, nie tylko z powodu tematu, ale zachwyca barwnym językiem.
Halik pisał książki poznawcze, wnikające głęboko w problemy antropologii, etnografii i kultury. Zawsze pozostaną opowieściami "z pierwszej ręki”, pisanymi z własnego doświadczenia.
Wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że książki te są doskonałą lekturą na wakacje.

Życzymy wszystkim udanego urlopu i do zobaczenia we wrześniu.